Harabelerde Hayatta Kalma: Her Şeyi Sonsuza Kadar Geliştirebilirim

Bölüm 1: 1.Bölüm : Bir Kıyamet Sonrası Çorak Topraklar Dünyası.

5 gün önce 7 dk 9 0
Bölüm 1 / 0 Sonraki

"Kıyamet sonrası bir çorak araziye reenkarne olacağımı hiç düşünmemiştim. Acaba gökler bana ikinci bir şans mı veriyor?"

Mu Liang, reenkarnasyon gibi böylesine tuhaf bir olayın başına nasıl geldiğini hâlâ anlayamıyordu.

Beş gün dinlenmişti ve Mu Liang'ın askeri eğitimi sayesinde bazı temel istihbarat bilgilerini toplaması yeterli olmuştu.

Dünyadan çok daha büyük olan bu dünya, medeniyetin neredeyse yok olma noktasına kadar gerilediği, ıssız ve harap bir haldeydi.

Bu topraklarda yiyecek yetişmesi mümkün değildi; binlerce kilometre boyunca ıssızdı.

Yağmur azdı, yağdığında ise asit yağmuruydu.

Gökyüzü genellikle toz bulutlarıyla kaplıydı ve güneş ışığı nadiren yere ulaşıyordu.

"Bu iyileşme hızıyla, bir iki gün daha dinlendikten sonra iyileşirim."

Mu Liang kollarını hareket ettirdi; ağrı geçmişti.

Beş günlük dinlenmenin ardından yavaş yavaş gücünü geri kazandı.

Mu Liang ahşap kulübenin kapısındaki küçük bir aralığı iterek dışarıdaki duruma göz attı.

Akşam karanlığı çökmüştü ve toprak, yeşillikten eser kalmamış, ıssız bir haldeydi.

"Kıyamet sonrası bir çorak arazi dünyası, bu Dünya'da sadece varsayımsal bir senaryoydu, ama şimdi onunla karşılaştım."

Dünyada, yetim olan Mu Liang üniversite harçlarını karşılayamadığı için eğitimini yarıda bırakarak orduya katıldı.

Beş yıl özel kuvvetler askeri olarak görev yaptıktan sonra, eski yaralanmaları tekrar nüksettiği için ordudan emekli olmak zorunda kaldı.

Askerlikte öğrendiklerini kısa video içerik üreticisi olmak için kullanmayı planlıyordu.

Yani, vahşi doğada hayatta kalma videoları çekmek için.

Mu Liang'ın deprem kaynaklı bir yer çatlağına denk gelecek kadar şanssız olacağını kim tahmin edebilirdi ki?

O anda öleceğini düşündü.

Fakat Mu Liang bir anda uyandığında kendini kıyamet sonrası bir çorak arazinin ortasında, tüm vücudu ağrıyarak ve hareket edemez halde buldu.

Neyse ki her zaman bir çıkış yolu vardır; erkek kılığına girmiş bir kız onu kurtardı, Mu Liang'ı gizlice kampa geri götürüp sakladı.

Mu Liang çaresizce iç çekti: "Ama belki de artık vahşi doğada hayatta kalma eğitimine başlamam gerekiyor."

Gemide kaçak yolcu olarak bulunan bu kişi, kamptakiler tarafından fark edilirse derhal oradan ayrılmak zorunda kalacaktı.

Mino'ya göre, kaçak yolcu yakalanırsa, ağır vakalar dövülerek öldürülür, sıradan vakalar ise çalıştırılarak öldürülürdü.

Bu sonuçların hiçbiri Mu Liang'ın istediği sonuç değildi.

Mino, erkek kılığına girerek oradan geçen ve Mu Liang'ı kurtaran, ayrıca onu evinde saklayan kişiydi.

“Çatlak~~”

Küçük bir tahta çubuğun kırılmasına benzer çok hafif bir ses duyuldu.

Mu Liang, düşüncelerinden anında sıyrıldı ve dışarı bakmak için ahşap kulübenin çatlağını dikkatlice açtı.

İnce, kirli bir figür, başını içeri sokmuş halde, sessizce ahşap kulübeye yaklaşıyordu.

Mu Liang'ın gergin bedeni gevşedi; sinsice yaklaşan bu kişi Mino'ydu.

Gıcırdama... Su kaçıran ahşap kulübenin kapısı dikkatlice itilerek açıldı.

Bir saniye sonra, ahşap kulübenin kapısı anında kapandı.

"Ah... Kapının yanında sessizce saklanarak ne yapıyorsunuz?"

Mino kapıyı kapatıp başını çevirdiğinde, tam karşısında Mu Liang'ı gördü ve kalbi anında çılgıncasına çarpmaya başladı.

"Hasat nasıl geçti?"

Mu Liang geri çekilip kapının yanına oturdu.

“ Mu Liang, gerçekten harikasın; bana öğrettiğin tuzaklar çok etkili.”

Mino bunu anlatırken çok heyecanlıydı.

Kadın durmadan şöyle dedi: "Bugün yakaladığım küçük kertenkelelerin sayısı, eskiden yakaladıklarımdan birkaç kat daha fazla."

"Kaç tane?" diye sordu Mu Liang hafifçe gülerek.

Birlikte geçirdikleri beş gün boyunca, Mino'nun erkek kılığına girdiğini açığa çıkarmamıştı.

"Hehe... Kesinlikle sizi şaşırtacak."

Mino neşeli bir gülümsemeyle çapraz askılı bez çantasını çıkardı ve içinden yaklaşık iki parmak büyüklüğünde küçük, kahverengi bir kertenkele çıkardı.

Hemen ardından, yedi tane daha yassı küçük kertenkele çıkardı ve bunları Mu Liang'ın önüne düzgünce dizdi.

“Bugün kaç tane taş baskı tuzağı kurdun?” Mu Liang, kızın parmaklarındaki yaralara baktı.

“Yeterli zamanım olmadı; bugün sadece yirmi iki tuzak kurabildim.”

Mino biraz isteksizdi, küçük ağzını büzerek, "Yarın kesinlikle otuzdan fazla tuzak kurabilirim," dedi.

"Çok fazla kurulum yapmayın; başkaları tarafından keşfedilmemeye dikkat edin." diye sakince uyardı Mu Liang.

“Ha, doğru.” Mino birden fark etti.

Ardından alt dudağını ısırarak endişeyle şöyle dedi: "Ama eğer daha fazla tuzak kuramazsam ve vergi tahsilatına sadece üç gün kaldıysa, verginin sizin payınıza düşen kısmı ne olacak?"

"Daha ne kadar ihtiyacım var?" Mu Liang hafifçe kaşlarını çattı.

Beş gün içinde kampın kurallarını da öğrenmişti: kampta yaşamak için, yiyecek bir şeyler olduğu sürece vergi ödemek zorundaydın.

"Şu anda yakalanan küçük kertenkeleler de dahil olmak üzere, yaklaşık otuz küçük kertenkeleye daha ihtiyacımız var."

Mino hayal kırıklığıyla başını öne eğdi.

Birlikte geçirdikleri beş gün boyunca, başlangıçtaki tedirginliğine rağmen, Mu Liang hayatta kalma ekipmanlarını kullanarak kızla kalacak yer ve gizlilik karşılığında takas yaptı.

Mino, Mu Liang'ın kıza taş baskı tuzakları kurmayı öğrettiği dün geceye kadar ona karşı bir bağımlılık belirtisi göstermemişti.

Bu durum aynı zamanda kız çocuğunun, birileri tarafından sevgiyle karşılanmanın verdiği o uzun zamandır özlediği sıcaklığı yeniden yaşamasını sağladı.

Mu Liang kayıtsızca sordu: "Vergi payınız tamamlandı mı?"

Vergi ödemek onun için zor olmazdı; vücudu iyileştikten sonra artık sadece küçük kertenkeleler avlamayacaktı.

Mino'nun keyfi yerinde değildi ve kısık sesle, "Daha önce otuz beş küçük kertenkele için ödeme yapmıştım, yani sadece beş tane daha lazım," dedi.

"Merak etme, eğer vergim yeterli olmazsa giderim." diye teselli etti Mu Liang onu.

“Ha? Gidiyor musunuz?”

Mino aniden başını kaldırıp Mu Liang'a şaşkınlıkla baktı, ama onu nasıl tutacağını bilemedi.

"Evet, neredeyse tamamen iyileştim." Mu Liang yumruğunu sıktı.

“Daha üç gün yok mu? Verginiz için yeterli parayı kesinlikle toplayabilirim.” dedi Mino endişeyle.

Mu Liang'ın yanıtını beklemeden, aceleyle ahşap kulübenin köşesindeki kırık taş yığınını açtı ve içinden tahta bir kutu çıkardı.

"Elimde hâlâ biraz kurutulmuş küçük kertenkele eti var; bunları bir araya getirirsek, vergi ihtiyacınızı kesinlikle karşılayacaktır."

Mino tahta kutuyu açtı ve içinden sekiz tane kurutulmuş küçük kertenkele çıkardı.

“Bunları kaldırın; bunlar sizin acil durum erzaklarınız.” Mu Liang'ın gözleri hafifçe kısıldı, biraz duygulanmıştı.

Derin bir sesle ona hatırlattı: "Unutma, ben yetişkinim; benim ödediğim vergi seninkinden farklı."

“Ben...” Mino'nun bedeni titredi ve isteksizce, titrek bir sesle, “Başka yollar olmalı,” dedi.

Bu kız yetişkinlerin vergilerinin farklı olduğunu nasıl unutabilirdi ki? Tek istediği Mu Liang'ı yanında tutmaktı ve sonra gizlice elli küçük kertenkele toplamak için daha fazla taş baskı tuzağı kurdu.

“İlk tanıştığımız gün kendi kendine ne dediğini unuttun mu?”

Mu Liang, başını hafifçe yana eğerek kıza sakin bir şekilde baktı.

Mino onu kurtardığı ilk gün, Mu Liang'ın öldüğünü sanıyordu ve cesedini arıyordu.

 

Beklenmedik bir şekilde, Mu Liang aniden konuştu ve Mino'yu şaşırttı.

Ancak genç kız hâlâ çok saf ve toydu ve Mu Liang'ın birkaç sözüne kolayca kandı.

Kızın yardımına karşılık kişisel askeri bıçağını, su şişesini ve diğer eşyalarını verdi.

Mino o gün, "Bu sadece bir işlem; iyileşir iyileşmez hemen ayrıl" demişti.

"Ben..." Mino'nun yüzü kızardı ve panik içinde bir şeyler söylemek istedi ama kendini nasıl açıklayacağını bilemedi.

Hiçbir şey söylemeden arkasını döndü ve tahta yatağın altından kamuflaj desenli bir sırt çantası çıkardı.

Genç kız gergin bir şekilde sırt çantasını taşıdı ve nazikçe Mu Liang'ın önüne koydu.

"Hiçbir şeye dokunmadım; her şey içeride."

Mino dudaklarını büzdü, gözleriyle çekingen bir şekilde yalvararak, "Her şeyi sana geri vereceğim. Kalacak mısın?" dedi.

"Neden kalmam konusunda bu kadar ısrarcısınız?"

Mu Liang sırt çantasına bakmadan şaşkınlıkla sordu: "Birbirimizi daha beş gündür tanıyoruz. Kötü bir insan olduğumdan korkmuyor musun?"

Adam kıza bunu hatırlattı, çünkü eşyalarını geri almak istemiyordu, aksine kızın neden aniden fikrini değiştirdiğini öğrenmek istiyordu.

"Ben, ben... bilmiyorum." Mino başını öne eğdi, küçük eliyle elbisesinin etek ucunu kavradı.

Her neyse, Mu Liang'ın ayrılacağını duyunca kendini çok rahatsız hissetti.

Bu, dört yıl önce kız kardeşinin vergi ödemek için evden ayrılmak zorunda kaldığı zamankiyle aynı duyguydu.

O saf genç kız, bir zamanlar yaşadığı o geçici duyguya sıkıca tutunmak istedi.

Mino daha önce seçim yapacak yaşta değildi, ama şimdi kız kardeşinin tekrar gitmesinin ardından yaşayacağı yalnızlığı ve çaresizliği tekrar yaşamak istemiyordu.

"Bekleyin, vergiler için yeterli olacak bir şey daha var."

Mino alt dudağını ısırdı, aklına aniden bir fikir geldi.

Genç kız önemli bir şeyi hatırladı, tahta kulübeyi karıştırdı ve sonunda tahta yatağın altına koştu.

"Bulduk! Hâlâ yaşıyor."

Bir süre sonra genç kız sevinçle bağırdı.

"Bu nedir?" diye sordu Mu Liang öne eğilerek.

Mino, avuç içi büyüklüğünde bir kaplumbağayı sanki bir hazine sunuyormuş gibi elinde tutarak tahta yatağın altından sürünerek çıktı ve onu Mu Liang'ın önüne getirdi.

"Kaplumbağa mı?" diye sordu Mu Liang şaşkınlıkla, elini uzatarak biraz kara kaplumbağasına benzeyen kaplumbağayı aldı.

Tam o anda zihninde bir ses yankılandı:

"Ding! Tespit edilebilir, evcilleştirilebilir bir yaratık bulundu. Bağlama Terbiye Sistemi..."

Yorum yapmak için giriş yapın veya kayıt olun.