Yıldız Filosu Canlı Yayında

Bölüm 1: Tuzlanmış Balığa Yıldırım Çarpıyor!

1 ay önce 6 dk 7 0
Bölüm 1 / 0 Sonraki

Bölüm 1: Tuzlanmış Bir Balık, Yıldırım Çarpmasıyla!

(Beyin saklama merkezi, beyninizi saklamamanızdan kaynaklanan herhangi bir beyin hasarından sorumlu değiliz!)

Paralel Evren: Mavi Yıldız, Ejderha Tanrı Ulusu, 15 Mayıs 2030.

Guangnan eyaletinin engebeli dağları arasında saklı kalan Xiyuan köyü, sanki dünya tarafından unutulmuş gibiydi.

Köylülerin çoğu, kasabaya taşınabilmek için devletin sağladığı yardımlara bağımlıydı.

Geriye sadece bir düzine kadar hane kalmıştı ve bunlar da bu uçsuz bucaksız dağlara seyrek bir şekilde dağılmıştı.

Lin Ye'nin eski evi, dağların en güney kesiminde, sık bir bambu ormanının dibinde bulunuyordu.

Öğle vakti yaklaşırken güneş toprağı kavurucu derecede ısıtıyordu ve bambu ormanındaki cırcır böcekleri rahatsız edici bir şekilde ötüyordu.

Tuzlanmış balık kahramanımız Lin Ye,

Neredeyse eskimiş terlikleriyle yavaşça evden çıktı.

Gözlerini kısarak gökyüzüne baktı ve göz kamaştırıcı güneş ışığı onu içgüdüsel olarak boynunu büzmeye itti.

Üzerindeki solmuş eski tişört, kahvaltıdan kalan birkaç damla yağ lekesiyle kirlenmişti.

Küçük bir tabureyi kenara çekti,

Saçakların altındaki gölgede oturdu ve avludaki yaklaşık bir düzine yemyeşil sebze bahçesine baktı.

Bu, geri döndüğünden beri geçen bir yıldan fazla sürenin sonucuydu; lahanalar, patlıcanlar ve biberler oldukça iyi bir şekilde büyüyordu.

Yakındaki toprak gölette de onlarca sazan balığı yetiştiriliyordu ve bunlar zaman zaman su yüzeyinde kabarcıklar çıkarıyordu.

Kendi kendine çiftçilik yapıp yemek yemek, ne açlıktan ölmek ne de servet edinmek, aksine huzur ve sükunet aramak.

Guang şehrindeki zamana kıyasla çok daha iyiydi.

Yazılım şirketinde çırak olarak geçirdiği o iki yılı düşününce, müdürün tükürüğü neredeyse onu boğacak gibiydi.

Meslektaşları ayrıca onu beceriksiz, iyi kod yazamayan ve iletişim kurması daha da zor biri olarak buldular.

Son kalan öz saygı kırıntısı yere bastırılıp defalarca ovuldu.

Sonunda, anne babasının hayatı karşılığında aldığı bir milyon yuanlık tazminatı da yanına alarak, utanç içinde memleketine geri döndü.

Dağlardaki yaşam yavaş ve sadeydi.

Ara sıra uğrayıp sohbet eden ve aile kurması konusunda onu dırdır eden yaşlı köy muhtarı Zhao Amca dışında, onu neredeyse hiç kimse rahatsız etmedi.

Kimseyle etkileşim kurmak zorunda kalmamanın getirdiği bu özgürlük halinden oldukça keyif alıyordu.

Bugün dağın arka tarafında yürüyüş yapmayı planlıyordu.

Damak tadını değiştirmek için taze eğrelti otu, bambu filizi veya diğer dağ ürünlerinden toplayın.

Eve geri döndü, eski bir dokuma çanta buldu ve gelişigüzel bir şekilde cebine soktu.

Gıcırdayan tahta kapıyı kilitlerken,

Elinde bir odun bıçağı tutuyordu ve evin arkasındaki otlarla kaplı patikadan dağa doğru yürüdü.

Dağ yolu engebeliydi, kenarları uzun ağaçlar ve sık çalılıklarla çevriliydi.

Güneş ışığı yaprakların arasındaki boşluklardan süzülerek yere benekli ışık noktaları yansıtıyordu.

Lin Ye sessizce yürüyordu, arada sırada yoldaki küçük taşları tekmeleyerek uzaklaştırıyordu.

Ağzından neşeli bir melodi mırıldanarak,

Çevrede yalnızca yaprakların arasından esen rüzgarın hışırtısı ve bilinmeyen kuşların sesleri duyuluyordu.

Dağın yamacında, nispeten düz bir alana doğru yürüdü; orada bol miktarda yabani sebze vardı.

Çömeldi ve çimenlerin arasında dikkatlice aramaya başladı.

Parmaklarıyla çimen yapraklarını araladı ve gözleriyle yenilebilir bitkileri dikkatle inceledi.

Kısa süre sonra, bir avuç taze yeşil eğrelti otu kopardı ve özenle bir kenara koydu.

Hava biraz nemliydi ve alnından incecik ter damlaları süzülüyordu.

Elini teriyle sildi ve başını öne eğerek çalışmaya devam etti.

Gökyüzü aniden karardığında ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum.

Serin bir esinti esti ve yaprakların hışırtısı duyuldu.

Lin Ye başını kaldırdı ve bilinmeyen bir zamanda,

Dağın diğer tarafından büyük koyu bulut kümeleri çoktan çökmüştü.

Kahretsin! Çok şiddetli yağmur yağacak!

Kaşlarını çattı ve topladığı eğrelti otlarını hızla dokuma çantaya doldurdu.

Yağmurdan saklanabileceği bir yer bulması gerekiyordu.

Ayağa kalktı ve etrafına bakındı.

Fasulye tanesi büyüklüğündeki yağmur damlaları tıkır tıkır düşmeye başlamıştı bile.

Yüzüne ve kollarına şiddetli bir acıyla vurdu.

Rüzgar daha da şiddetlendi, o kadar sert esiyordu ki gözlerini zar zor açabiliyordu.

Uzaktan gelen gök gürültüsü, gittikçe yaklaştıkça uğuldadı.

Biraz panikledi; bu fırtına çok hızlı ve çok şiddetli gelmişti.

Yüzündeki yağmur suyunu silerek, yağmurdan korunabileceği bir yer aramaya koyuldu.

Neyse ki, çok uzakta olmayan, oldukça uzun boylu yaşlı bir banyan ağacı gördü.

Gür dalları ve yapraklarıyla, tıpkı kocaman yeşil bir şemsiye gibi.

Aceleci davrandığı için fazla düşünmeye vakit ayırmadı.

ve dengesiz adımlarla o büyük ağaca doğru koştu.

Yağmur suyu görüşünü bulanıklaştırdı ve dağ yolu çamurlu ve kaygan hale geldi.

Büyük ağacın dibine kadar sendeleyerek indi ve yoğun ağaç dalları, sağanak yağmuru geçici olarak engelledi.

Kaba ağaç gövdesine yaslanmış, ağır ağır nefes alıyordu.

Giysileri neredeyse tamamen ıslanmış, vücuduna sıkıca yapışmıştı.

Derin bir nefes aldı ve ayrılmadan önce yağmurun dinmesini beklemeye hazırdı.

Aniden, son derece göz kamaştırıcı beyaz bir ışık, loş gökyüzünü anında yırtıp geçti!

Ardından kulak zarlarını neredeyse parçalayacak kadar yüksek bir patlama sesi geldi!

"Çat—Güm!!!"

O şimşek çakması, tıpkı vahşi bir gümüş yılan gibi,

Başının üzerindeki büyük ağacın dallarına tam isabetle vurdu!

O muazzam ses ve darbe, onun anında düşünme yeteneğini kaybetmesine neden oldu.

Tepki vermeye bile vakti olmadı.

Yıldırım ağacın dallarına çarptığı anda, daha küçük ama aynı derecede ölümcül bir elektrik kıvılcımı oluştu.

Tıpkı bir engerek yılanının dili gibi, aniden gövdesinden dallanıp tam şakağına isabet etti!

Lin Ye'nin kafası, görünmez bir dev çekiçle şiddetli bir şekilde ezilmiş gibi "uğultu" çıkardı!

Tarifsiz bir şiddette ağrı ve uyuşma anında tüm vücudunu sardı!

Vücudu aniden kaskatı kesildi, sanki üzerine bir hareketsizleştirme büyüsü yapılmış gibiydi.

Göz bebekleri anında büyüdü, aşırı korku ve kafa karışıklığıyla doldu.

Sonra, dümdüz geriye düştü.

Islak çamura "güm" diye çarparak bir su tabakası sıçrattı.

Yere düştükten sonra vücudu kontrolsüz bir şekilde şiddetli titremelere başladı, uzuvları seğiriyordu.

Akım vücudunda kontrolsüzce akıp gidiyor, bazı şeyleri tahrip ediyor ve görünüşe göre değiştiriyordu.

Bu işlem yaklaşık on iki saniye sürdü.

Sonunda titreme durdu.

Çamurlu suda hareketsiz yatıyordu, yüzü solgundu, gözleri sıkıca kapalıydı ve bilincini kaybetmişti.

Sağanak yağmur acımasızca üzerine yağıyor, solgun yüzünü ve kaskatı kesilmiş bedenini yıkıyordu.

O yaşlı banyan ağacının büyük bir bölümü yıldırımın etkisiyle yanmış, hafif ve ince bir duman çıkarıyordu.

Hava, ozon ve yanmış bitki örtüsünün karışımı gibi tuhaf bir kokuyla doluydu.

Yağmur yavaş yavaş dinene kadar orada bilinçsizce yattı.

Gökyüzü tamamen kararıncaya, ay ışığı bulutların arasındaki boşluklardan zar zor süzülene kadar.

Dağların derinliklerinde gecelemek güvenli değildi, ama son derece şanslıydı ve hiçbir vahşi hayvanla karşılaşmadı.

Bir gece geçti.

Gökyüzünün kenarı yavaş yavaş bir balığın karnı gibi beyazlaştı.

Lin Ye'nin göz kapakları birkaç kez titredi.

Gözlerini zorlukla, yavaş yavaş açtı.

Bakışları boş ve şaşkındı.

İçgüdüsel olarak kuru ve şişmiş gözlerini ovuşturdu ve görüşü yavaş yavaş netleşti.

Gözüne çarpan şey, alışık olduğu tavan değil, parıltılarla ışıldayan grimsi beyaz bir gökyüzüydü.

Ve üzerlerinde su damlacıkları olan birkaç yanmış incir ağacı yaprağı.

Donakaldı.

Burası nerede?

Birden doğruldu!

Etrafıma baktığımda, hem tanıdık hem de yabancı bir dağ ormanı manzarasıyla karşılaştım.

Çamurlu bir yerde oturuyordu, her yeri çamur içindeydi.

Tam bu anda, anılar, parçalanmış bir video kaseti gibi, geriye doğru sarılmaya ve zorlukla birbirine bağlanmaya başladı.

Yağmur... şimşek... büyük ağaç... çarptı!

Hatırladı!

Dün dağa eğrelti otu toplamaya gitti, bir fırtınaya yakalandı ve yağmurdan korunmak için bir ağacın altına saklandı.

Sonra... sonra yıldırım çarptı!

Yıldırım çarptı bana!

Bu düşünce ona yıldırım gibi çarptı!

Aniden elini kaldırıp şakağına dokundu; hâlâ hafif bir ağrı hissediyordu ama belirgin bir yara yoktu.

Gerçekten ölmemiş mi?!

Kendini inanılmaz hissediyordu ve içgüdüsel olarak ellerini ve ayaklarını hareket ettirdi.

Vücudunun her yerinin ağrıması ve soğukluğu dışında, sanki tüm uzuvlar yerindeydi ve hareket edebiliyordu.

Bu tam anlamıyla bir mucizeydi!

Beklemek-!

————————————————————

※ Yasal Uyarı: ※

※ Bu hikaye paralel bir evrende geçmektedir ve tamamen kurgusaldır. Herhangi bir benzerlik tamamen tesadüfidir.

※ Burada yer alan karakterler ve olaylar tamamen yaratıcı amaçlar için kullanılmıştır ve gerçek kişi veya kuruluşları temsil etmemektedir.

————————————————————

Yorum yapmak için giriş yapın veya kayıt olun.